Opera we Francji

W XVII wieku głównymi formami muzyki francuskiej były opera i taniec. W poprzed­nim wieku typową formą były maskarady baletowe, w całości tańczone, ale przepro­wadzane scenicznie w ten sposób, że narrator objaśniał akcję. Z maskarad zrodziła się z czasem forma ballet de cour, ujęta w postaci sceny pochwalnej dla króla (chór) i scen tańczonych, śpiewanych czy nawet przedstawianych przez akrobatów, które później przerodziły się w sceny alegoryczne, w których zresztą król lubił sam występować. Za temat tych scen służyły wątki dramatu antycznego.

 

Maria Medici, wychodząc za mąż za króla Henryka IV, była świadkiem wystawienia opery Periego Euridice, przedsta­wionej dla uświetnienia ich wesela. Dzieło to — a raczej ten typ opery — podobał się władczyni do tego stopnia, że postanowiła przenieść tę formę do Paryża. Naturalnie usiłowała znaleźć i sprowadzić przede wszystkim Włochów, rzeczywistych twórców tego gatunku. Dó Paryża został zaproszony librecista Ottavio Rinuccini. Opera wło­ska nie przyjęła się od razu; natrafiały na poważne opory zwłaszcza sceny afektowane, realistyczne, rażące smak wytwornych estetów dworu.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.